Czwartego maja 1493 r. papież Aleksander VI wydał bullę Inter caetera diviniae o podziale kolonii (Nowy Świat – Ameryka) pomiędzy Hiszpanią a Portugalią. Granicę wyznaczał południk przebiegający o 100 leguas (ok. 600 km)na zachód od Wysp Zielonego Przylądka. Ziemie po zachodniej stronie tej granicy przypadły Hiszpanii, po wschodniej – Portugalii. Rok później Hiszpanie dość lekkomyślnie zgodzili się przesunąć linię podziału wpływów o 270 leguas na zachód, w efekcie Brazylia jest jedynym krajem w Ameryce, w którym mówi się po portugalsku. Władcy pozostałych krajów europejskich nie wnosili do takiego podziału pretensji aż do 1522 r.Wtedy kapitanowie francuskich okrętów kaperskich zagarnęli koło Azorów dwie hiszpańskie karawele wiozące złoto wartości 150 000 dukatów (dukat – złota moneta o wadze 3,5 grama), srebro i 272 kilogramy pereł. Była to piąta część łupów, jakie Hernán Cortés zdobył podbijając stolicę Azteków – Tenochtitlan, a które zobowiązał się oddać jako daninę Koronie Hiszpańskiej. Król Francji – Franciszek I, wykluczony z uczestnictwa w dochodowym interesie, nie zamierzał zwracać zagrabionego łupu, ani też respektować bulli papieskiej, zwłaszcza że od roku 1521 był w stanie wojny z królem Hiszpanii – Karolem V. Złość Franciszka I odbiła się echem na europejskich dwoarach, a strumień złota płynący nieprzerwanie do Hiszpanii stał się łakomym kąskiem dla Francuzów, Anglików i Holendrów. Awanturnicy z całej Europy, wspierani niekiedy listami kaperskimi wystawianymi przez swych władców, wyruszyli po łup na Morze Karaibskie. Tak nastała epoka piratów, korsarzy i flibustierów (też Bukanierzy)polujących na statki Srebrnej Floty

Podporządkowana Kościołowi Hiszpania wplątana była w wiele wojen o religijnym podłożu, które uszczupliły jej skarbiec. Najbardziej znaczące okazały się wielkie klęski hiszpańskiej floty m.in. inwazja na Anglię w 1588 r. zakończona fiaskiem, oraz bitwa pod Gibraltarem w 1607 r. Państwa europejskie zorientowały się o słabnącej potędze Hiszpanii. Wtedy zaświecił się płomyk nadziei dla krajów chcących założyć kolonie na Nowym Kontynencie. Głównym zagrożeniem dla statków hiszpańskich stali się Angielscy, Francuscy i Holenderscy piraci.

Później po skarby wyruszyli też inni chcący się łatwo wzbogacić – poszukiwacze przygód, bezwzględni rabusie, ścigani przez inkwizycję, prześladowani za poglądy polityczne, awanturnicy. Korsarze zwani bukanierami lub flibustierami – wspierani listami kaperskimi swoich władców – przebywali w rejonach Zatoki Meksykańskiej i Morza Karaibskiego. Francuscy awanturnicy, nazywani Braćmi Wybrzeża z powodu łączącej ich solidarności obrali sobie za siedzibę Tortugę – Wyspę Żółwia. Anglicy usadowili się w Port Royal na Jamajce. Dwa zniesławione, które stały się główną kryjówką zbrodniarzy spowodowały dalszy rozkwit piractwa na Karaibach. Właśnie stamtąd atakowano początkowo tylko hiszpańskie galeony, później także miasta i szlaki towarowe.

Korsarz od pirata różnił się tym, że ten pierwszy atakował za przyzwoleniem władcy, a po schwytaniu (pod warunkiem, że posiadał listy kaperskie) traktowano jak jeńca wojennego, z kolei pirat atakujący wszystkich traktowany był jak przestępca, skazywany na powieszenie. Wyrok wykonywano od razu po dotarciu do brzegu. Źródła podają, że w latach 1623-1636 tylko korsarze holenderscy zdobyli łupy z 545 statków hiszpańskich. Najsławniejszym okresem pirackich podbojów, zwanym pirackim eldorado są lata 1660-1690, właśnie w tych latach żył jednej z najbardziej znanych piratów Henry Morgan. W celu zabezpieczenia rzeki złotem i srebrem płynącej przez ocean z Nowego Świata, Hiszpania zorganizowała system zbrojnych konwojów. Ataki piratów poszerzyły się o grabienie miast. W roku 1671 doszło do największej pirackiej wyprawy prowadzonej – przez wspomnianego już Henry’ego Morgana – której celem była Panama. Rabunku dokonało blisko dwa tysiące piratów, jednak podstępny Morgan uciekł z łupami. Przez wiele lat Morze Karaibskie było żyłą złota dla piratów, wielu z nich przeszło do legendy jak Morgan, który zagarnął Panamę i Portobelo, Grammond – Vera Cruz, i L’Ollonois, Piet Hayen – 18 galeonów Srebrnej Floty, Monthbars-Ludobójca, Jean Bart, oraz Francis Drake, który w 1580 r. wrócił z wyprawy dookoła świata, a na pokładzie swojej Golden Hind miał dwadzieścia sześć ton srebra, osiemdziesiąt funtów złota i wiele innych.

W roku 1713 flibustierzy z wysp karaibskich podpisali w Utrechcie traktat pokojowy pomiędzy Anglią, Francją a Hiszpanią, których rząd zobowiązał się nie używać korsarzy w działaniach wojennych i zwalczać piratów wszelkimi sposobami. Anulowano przyznane listy kaperskie, a gubernatorzy Jamajki i Tortugi zostali zobowiązani do ukrócenia ich działalności. W rezultaci Bracia Wybrzeża zdecydowali przenieść się na Morze Południowe (tak nazywano Ocean Spokojny), nad którego brzegami leżały bogate miasta peruwiańskie. Kończyła się epoka flibustierów. Tępieni przez wszystkich i zaciekle ścigani przeszli do legendy.

Do dziś wiele Hiszpańskich statków wraz ze skarbami Azteków i złotem kopalń leży na dnie. Istnieją też doniesienia o zakopanych skarbach, które są częścią legendy o karaibskim eldorado . Mit żyje w dziesiątkach opowieści wspieranych tajemniczymi dokumentami i mapami lokalizującymi kryjówki kapitana Kidda, Averego czy Cilliforda. Niestety nie są one precyzyjne. Najwięcej emocji wzbudzają skarby ukryte na Wyspie Kokosowej. Jest to dziś jeszcze największa bezludna wyspa na świecie – (choć liczy tylko trzydzieści dwa kilometry kwadratowe.) Może właśnie dlatego upodobali ją sobie piraci jako miejsce ukrywania łupów. A odwiedzali ją często, o czym świadczą cmentarzyska starych galeonów. Szacuje się, że pozostawione tu skarby mają wartość kilku miliardów dolarów. Dotąd ponad 300 ekspedycji bezskutecznie przeczesywało wyspę.

Jolly Roger (Bandery Pirackie)

Bartholomew Roberts (też – Black Bart, Bart Roberts), urodzony 17 maja 1682 r., a zmarły 10 lutego 1722 r.  - Pirat z Walii, który w dwa i pół roku napadł z zrabował ok. dwustu statków. A oto dwa Jolly Rogery Black Bart’a
Bartholomew Roberts - Bandera 1
Wersja Pierwsza Bartholomew Roberts
Bartholomew Roberts - Bandera 2

Wersja druga, na której widnieją skróty „ABH” (A Barbadian’s Head), „AMH” (A Martiniquan’s Head), czyli Bartholomew Roberts stojący na czaszkach marynarzy z wysp Barbados i Martynika.

Kapitan Dulainen
Kapitan Dulainen
Bandera Kapitan Dulainen

Christopher Condent – urodzony ?? ?? ????, a zmarły 1770 r. Angielski pirat, zasłynął z łupów zdobytych w pobliżu Indii. W pobliży Bombaju napadł na arabski statek, który przewoził srebro i złoto wartości 150 000 dolarów.

Christopher Condent
Bandera Christopher Condent

Christopher Moody – Szczególnie zapamiętany z odmiennej bandery, koloru złotego na czerwonym tle, na której widniała klepsydra ze skrzydłami symbolizująca, że okres życia ofiar dobiegł końca (odleciał).
Christopher Moody
Bandera Christopher Moody

Edward England – właściwie Jasper Seager, urodzony w Irlandii, operował w rejonie Oceany Indyjskiego, miał bazę na Madagaskarze. Został pozbawiony dowództwa po wybuchu buntu na jego okręcie. Zmarł jako nędzarz.
Edward England
Bandera Edward England

Edward Low- zmarł w 1724 r. Zasłynął ze swej brutalności, po zdobyciu Hiszpańskiego galeonu Montcova, zabił pięćdziesięciu trzech marynarzy, a niektórych zmuszał do jedzenie serc towarzyszy. Zdradzony przez swoją załogę został porzucony na środku morza, następnie uratowany przez jeden z francuskich okrętów i skazany na śmierć.
Edward Low
Bandera Edward Low

Czarnobrody – Edward Teach- urodzony ok. 1675 r., a zmarły 22 listopada 1718 r. Pirat Angielski operujący w na Morzu Karaibskim. Jego największy łup w wysokości 325 000 funtów nigdy nie został odnaleziony.
Czarnobrody
Bandera Czarnobrodego – Edward Teach

Emanuel Wynn francuski pirat.
Emanuel Wynne
Emanuel Wynn

Long Ben – Henry Every- angielski pirat. Po potyczce w 1965 r. z dwoma statkami – Gang-i-sawai i Fateh Mohammed, zdobył złoto, srebro i drogocennych kamieni równych kwocie 600 000 funtów.
Long Ben - Henry Every
Bandera Long Bena – Henry Every


Bandera Long Bena – Henry Every wersja 2



Jack Rackam (lub Rackham) – Calico Jack urodzony ok. 1680 r., a zmarły w listopadzie 1720 r. angielski pirat, operujący na Morzu Karaibskim. Cała załoga została przejęta przez statek brytyjski, tylko dzięki temu, że nieostrożni piraci byli pijani.
Calico Jack
Najbardziej chyba znana bandera należąca do Calico Jack’a

John Quelch urodzony 1666 r., a zmarły 1704 r., pirat angielski.
John Quelch
Bandera John Quelch’a

Richard Worley zmarły 17 lutego w 1719 r., angielski pirat. Aktywny na Morzy Karaibskim. Traktowany jako jeden z pierwszych piratów, na którego banderze widniała czaszka ze skrzyżowanymi kośćmi.
Richard Worley
Bandera należąca do Richard Worley’a

Sted Bonnet jego niezwykłość polegała na tym, że w 1717 r. kupił własny statek, z kolei piratów opłacał z własnej kieszeni.
Sted Bonnet
Bandera Sted Bonnet

Thomas Tew operował na Oceanie Indyjskim, największy łup zdobył napadając na okręt płynący z Indii. Skarbów było tak dużo, że na każdego członka załogi przypadło trzy tysiące funtów. W owym czasie na takie pieniądze zwykły marynarz musiałby pracować przez dwieście lat lat.
Thomas Tew
Bandera Thomas Tew

W oparciu o: Jacek Pałkiewicz, Andrzej Kapłanek – EL DORADO Polowanie na legendę
GD Star Rating
a WordPress rating system
GD Star Rating
a WordPress rating system
Historia Piratów, 8.4 out of 10 based on 27 ratings

Ten artykuł znaleziono szukając poniższych fraz:

  • czaszka piracka
  • historia piratów
  • historia piractwa
  • piraci historia
  • historia piractwa morskiego
  • czaszka pirata
  • piracka czaszka
  • flaga piracka
  • czaszki pirackie
  • piraci zwani korsarzami